Dinsdag 13 april 2010
DE EERSTE CHEMOKUREN
De eerste chemo keur had ik achter de rug ik ging iedere middag zo'n 2 uur naar bed om me lichaam de rust te geven om het allemaal te verwerken en ik niet te veel energie te verliezen.
De eerste week had ik een paar dagen een heel rode kleur op mijn gezicht net of dat ik te lang in de zon had gezeten. Dat kwam door de chemo maar na drie dagen was het weg. Verder viel het gelukkig mee.
De tweede week ging het al weer wat beter en mijn vriendin was zo lief om mij te komen helpen met mijn huis schoon te maken, daar had ik geen puf voor, de andere week kwamen mijn twee zussen om me te helpen en zo hoefde ik me geen zorgen daar over temaken. Ik vond het ook wel heel gezellig zo.
Zo hoefde ik niet alle weken op maar één persoon terug te vallen, zowel mijn vriendin als m'n zussen hoefden maar twee keer in de maand naar me toe om te helpen, wat ze trouwens met veel liefde voor me deden.
En ik was er heel blij mee.
De derde week was het beste en aan het eind van de week moest ik naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek en na ander half uur moest ik dan bij de internist komen, deze had dan al de uitslagen en kon hij zien of mijn bloed goed genoeg was om die maandag daa op mijn tweede chemo kon krijgen.
Het is altijd spannend als je zit te wachten om binnen geroepen te worden bij de internist, gelukkig hoef je bij mijn internist niet lang te wachten, hij werkt goed op tijd !!!
Gelukkig was mijn bloedwaardes goed en kreeg toestemming om maandag de keur te ondergaan.
Je kunt je niet voor stellen hoe blij je kan zijn als je te horen krijgt dat de chemo doorgaat, ik vertelde nog tegen mijn man kijk hoe een mens toch zijn grenzen verlegd, ik had nooit van mijzelf gedacht dat ik daar blij om kon zijn. Als ze dat een half jaar eerder tegen mij hadden gezegd dat ik blij zou zijn als ik chemo zou krijgen dan had ik ze voor gek verklaard.
Maandagmorgen om 10 uur was ik weer op de afdeling voor mijn chemo, ik kwam nu op de dag afdeling waar heel mooie relax stoelen stonden. Je moet er toch zo'n 3 uur op zitten!
Eerst ben ik nog naar de zaal gegaan om te kijken of dat die meneer van vorige keer er ook weer was, en ja hoor hij was er ook weer en we hebben nog even gepraat van hoe de laatste weken waren gegaan, toen moest ik terug naar mijn eigen kamer, daar kunnen 4 mensen geholpen worden en er waren er ook 4 mensen, ook nu weer mocht mijn man er bij blijven en na het aansluiten van het infuus heb ik weer de chemo als een vriend verwelkomd en in gedachten gevraagd of het nu weer samen met mij de strijd te willen aan gaan om mijn lichaam weer in balans te brengen.
In het begin zit je allemaal een beetje vreemd te kijken maar langzaam komen toch de verhalen en heeft ieder zo zijn eigen verhaal. Er is volop drinken aanwezig en doordat van alle mensen ook familie aanwezig zijn hoeven de verpleegsters niet iedere keer te vragen of je wat wilt drinken, dat doet nu de familie voor ze.
Om 12 uur is er voor de patiënten een warme maaltijd, dat is eigenlijk wel sneu voor de mensen die meegekomen zijn als steun, want die krijgen niets.
Deze keer hoefde ik niet de APD behandeling, die kreeg ik een week later, dus konden we om half twee weer naar huis.
Thuis gekomen ben ik gelijk naar me bed gegaan en heb daar tot 4 uur geslapen, toen ben ik opgestaan en naar beneden gegaan. De eerste week ging weer net als de eerste week: weer alle kleren en beddengoed apart gehouden en gewassen, ook het toilet moet extra gedaan worden. Ik wilde de eerste week niet veel mensen op bezoek laten komen om dat ik te veel chemo in mijn lichaam had en ik het rustig aan wilden doen, maar een belletje was natuurlijk heerlijk en die kreeg ik genoeg van heel veel mensen.
De maandag er op weer naar het ziekenhuis voor mijn behandeling van de APD. Dat was 's middags om half twee en duurde tot 4 uur, nu was het op een andere afdeling niet meer op de schemo afdeling, hier kwamen allemaal mensen voor een kleine ingreep en in de tijd dat ik daar dan zit zie ik er dan ook een helleboel gaan en komen, ook hier weer konden we van alles drinken en ze komen ook steeds vragen of we iets wilde hebben, ze zijn allemaal even lief in het ziekenhuis.
Ik was weer blij dat ik thuis was en ik voel me alleen fijn als ik thuis ben. Ik wilde ook niet graag weg gaan én al helemaal niet om een blokje om te lopen of naar iemand toe gaan. De temperatuur moest goed in de gaten gehouden worden en ik mocht geen koorts krijgen, als dat wel zo was dan moest ik met het ziekenhuis contact op nemen.
In die week begon ik last te krijgen en kreeg moeite met eten, het ging zeer doen als ik iets aan het eten was, dat begon op donderdag en gaande weg de week werd het steeds erger. Ik sprak af met mijn man dat als het maandag niet over zou zijn, ik naar het ziekenhuis toe zou gaan. Dat weekend werd erger en ik kreeg ook verhoging zodat we niet hebben gewacht tot maandag. Die zondag zaten we bij de spoedeisende hulp en daar kreeg ik een uitgebreid onderzoek en ze kwamen tot de conclusie dat er weer een maagonderzoek moest komen.
Ik was hier door erg van slag en heb tegen de verpleegster gezegd dat ik dat alleen maar wilde als ik een roesje kreeg. Die nacht heb ik in het ziekenhuis niet zo fijn geslapen maar ik had geen andere keus het deed zo pijn.
De volgende morgen heb ik weer tegen de verpleegster gezegd dat ik echt een roesje wilde hebben en zei dat ook mijn internist die de behandeling zou uitvoeren, waar ik al heel blij meewas, dat ook ging doen.
Het is nu allemaal goed gegaan ik heb er nu niets van gemerkt en er was gebleken dat ik een schimmelinfectie had in mijn slokdarm. Daar heb ik toen goede medicijnen voor gekregen en na twee dagen mocht ik weer naar huis. Nu kon ik ook weer eten dat was ook heel belangrijk want ik mocht niet meer afvallen. En vrijdag weer bloedprikken in dan ander half uur later weer naar de internist.
